Interview  

Bekijk hier het interview van Lut Celie voor de persconferentie:

Lut Celie 

Lut Celie

Meter van de sokken van de olifant, psychotherapeute en specialiste in jongeren en verlies in De Bleekweide

In de schoot van één van mijn jaartrainingen rond rouw, werd in 2008 de eerste versie van de sokken van de olifant geboren uit handen van een vrijzinnig humanistisch consulente uit Vilvoorde. Enkele jaren en verdere opleiding van haar collega’s later is dit uitgegroeid tot een Vlaams-Brabants project. Het is een groep enthousiaste mensen, overtuigd van hun ideaal om kinderen en jongeren in verdriet en verlies alle mogelijkheden aan te reiken, alsook vaardigheden om een afscheid van een dierbare mogelijk te maken. Door het aanbieden van begeleidingen en bijstandspakketten op maat van kinderen, jongeren en de volwassenen die hen omringen, en het aanspreken van scholen, wordt met een variëteit aan mogelijkheden een brede groep aangesproken en bereikt. Daarom draag ik dit project een warm hart toe; daarom heb ik het meterschap aanvaard.
 
 
Het project sluit goed aan bij de visie en de werkwijze die wij in De Bleekweide hanteren: stel je voor dat je leven op een dag als een puzzel uit elkaar valt! Niets is meer wat het lijkt, niets is meer zeker. Binnenin nestelt zich een groot gevoel van onveiligheid…
 
Veel kinderen en jongeren reageren hierop met gedrag dat moeilijk te begrijpen is: agressief gedrag, nachtmerries, buikpijn, angst, onophoudende conflicten… Hun hoofd zit boordevol met vragen waardoor hun schoolresultaten er sterk op achteruit gaan. 
 
Onze praktijk richt zich op kinderen, jongeren en volwassenen die ergens mee worstelen: het verwerken van een scheiding, het omgaan met een nieuw samengesteld gezin, het overlijden van een papa/mama/broer/zus, faalangst, het verwerken van een handicap, verwerken van een traumatische gebeurtenis, een identiteitscrisis, eetproblemen, een chronische ziekte… Anderzijds is het voor evenveel ouders niet duidelijk wat de oorzaak is van het veranderde gedrag van hun kind. In onze 
constant veranderende maatschappij waar 1 op 3 gezinnen uit elkaar valt, waar zekerheden vervagen, waar de prestatiedruk hoog ligt, waar we constant het gevoel hebben mee te moeten zijn, waar kinderen op heel jonge leeftijd al vele uren buitenshuis zijn, verliezen we elkaar al te gemakkelijk. Onder andere versnipperde eetmomenten, weinig tijd voor elkaar, wegvallende slaaprituelen… zorgen ervoor dat kinderen te weinig verbinding voelen.
 
In onze praktijk voelen, horen en zien we dat kinderen en jongeren net een absolute nood hebben aan die verbondenheid, een “warm nestgevoel”! Zeker bij ingrijpende gebeurtenissen is dit net de basis om op terug te vallen, te herstellen. Kunnen vertellen hoe rot je dag was, mogen delen wat je verdrietig maakt, nog samen kunnen lachen, tijd geven om zich aan te passen, op jouw manier er mogen bij zijn. Of dat nu stil, luid, verdrietig, boos, of bang is.
 
In de tuin van onze praktijk vind je een bozenplek, een troostplek, een vuurplek waar angstige gedachten kunnen verbrand en achtergelaten worden, een blije plek, een verbindingsplek, een ikweet-het-niet-plek, een schuldput… Zo kiezen we er bewust voor om aan kinderen, jongeren en ouders duidelijk te maken dat moeilijke emoties horen bij moeilijke levensgebeurtenissen. Wat voor ons, volwassenen evident lijkt, is dat voor kinderen en jongeren niet altijd. Bijvoorbeeld je mama die na de scheiding nog een kind krijgt dat wel altijd bij haar is. Kinderen die bij papa of mama na de scheiding niets over het ander huisje mogen vertellen omdat het te pijnlijk is voor de andere ouder, raken vaak verscheurd tussen twee belevingswerelden.
 
Vanuit ons team raakt het ons heel sterk dat alsmaar meer kinderen die “normaal” reageren op moeilijke situaties botweg een diagnose krijgen! Gedrag en emoties worden geproblematiseerd in plaats van genormaliseerd. We gaan als ouders dikwijls heel veel uit de weg om onze kinderen te beschermen. Verzwijgen, niet delen, verdriet krampachtig wegslikken doen we zo snel.
 
We zijn ervan overtuigd dat het bespreekbaar maken, het normaliseren, het communiceren onze kinderen en jongeren net krachtig maakt. Aan de slag gaan met bozedozen, ik-mis-jou-zo-doosjes, verdrietboeken, herkenbare verhalen, gedichten, wensmuren… maakt van hen geen kwetsbare slachtoffers! Integendeel, we reiken kinderen en jongeren net handvaten aan om taal te leren geven aan hun pijnlijke “binnenwereld”. We leren hen om te gaan met wat moeilijk is.
 
Het geloof in de weg naar herstel en groeien naar kracht vanuit verbinding zijn de wortels die elk van onze therapeuten uitdraagt.
banner